SHORT STORY
ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਮਾਤਾ ਚਾਹ ਨਾਲ ਰੋਟੀ ਫੜਾ ਦੇਂਦੀ ਸੀ ।
ਅਖ਼ੀਰਲੀ ਘੁੱਟ ਚਾਹ ਦੀ ਅਜੇ ਗਲਾਸ ਚ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਮੱਝਾਂ ਦੇ ਸੰਗਲ ਕਿਲਿਆਂ ਤੋਂ ਲਾਹ ਵੀ ਦਿਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸੀ ।
ਘਰੋਂ ਤੁਰਨ ਲੱਗਿਆਂ ਮੰਜੇ ਬੈਠੀ ਦਾਦੀ ਨੇ ਨਸੀਹਤ ਦੇਣੀ ਕੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰਹੀਂ...ਕਿਸੇ ਡੰਗਰ ਦੇ ਖੁਰ ਹੇਠ ਪੈਰ ਨਾ ਆ
ਜਾਵੇ ਤੇਰਾ ... ਫੜਨਾ ਡੰਡਾ ਤੇ ਤੁਰ ਜਾ ਮਗਰ , ਡੰਡਾ ਵੀ ਸਪੈਸ਼ਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ , ਮੱਝਾਂ ਚਾਰਨ ਵਾਲਾ
ਜਦੋਂ ਤੁਰੇ ਜਾਂਦੇ ਡੰਗਰ ਬੇਗਾਨਾ ਹਰਿਆ ਦੇਖ ਮੂੰਹ ਮਾਰਨ ਲਈ ਜਰਾ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੀ ਸੋਟੀ ਹਰਕਤ ਵਿਚ ਆ
ਜਾਂਦੀ !
ਡੰਗਰ ਵੀ ਬੜੇ ਸਿਆਣੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਸੋਟੀ ਪੈਣ ਤੋਂ ਐਨ ਪਹਿਲਾਂ ਬੇਗਾਨੀ
ਚੱਰੀ ਦਾ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਸਾਰਾ ਰੁੱਗ ਭਰ ਹੀ ਲੈਂਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ !
ਦੂਜਿਆਂ ਜੀਵਤ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਡੰਡੇ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ
ਸ਼ਾਇਦ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਦਿਮਾਗ ਵਿਚ ਵੜ ਗਈ ਸੀ ! ਮਿੱਟੀਓਂ
ਮਿੱਟੀ ਹੋਏ ਤੁਰੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਰਾਹ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੂਲ਼ੀ ਗੋਂਗਲੂ ਪੁੱਟ
ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਦੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆੜ ਵਿਚੋਂ ਧੋ ਕੇ ਖਾ ਲੈਣੀ ਤਾਂ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ
ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦਾ ਹੁੰਦਾ !
ਦਿਨ ਢਲੇ ਜਦੋ ਘਰ ਲੈਕੇ ਆਉਣੇ ਤਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣਾ ਇਕ ਦੇ ਗਲ ਚ ਸੰਗਲ ਹੀ ਹੈਣੀ , ਫੇਰ ਇਕ ਜੀਅ ਨੇ ਮੱਝ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਜਾਂ ਖੁਰਲੀ ਚ ਕੁਝ ਪਾਉਣਾ ਕੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੇ ਤੇ ਮੈਂ ਫੇਰ ਓਥੇ ਓਥੇ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰ ਕੇ ਆਉਣੀ ਜਿਥੇ ਜਿਥੇ ਚਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ 96% ਸੰਗਲ ਲੱਭ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ।
ਓਦੋ ਕਿਹੜਾ ਮੋਬਾਈਲ ਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਟਾਈਮ ਪਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਚੱਪਲ ਲਾਹ ਕੇ ਮੱਝਾਂ ਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਹੀ ਮਾਰੀ ਜਾਈਦੀਆਂ ਸੀ
ਵਧੀਆ ਟੈਮ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਉਹ ਵੀ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਫਿਕਰ ਤਾ ਨਈ ਹੁੰਦੇ ਸੀ , 2 ਟੈਮ ਦੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਤੇ ਜਾ ਸਕੂਲ ਵਾਲੇ ਟੈਸਟ ਦਾ ਹੀ ਫਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਕੀ ਕਿਮੇਂ ਬਚਿਆ ਜਾਵੇ ਟੈਸਟ ਤੋਂ
ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਨਈ ਸੀ ਆਹ ਦਿਨ ਵੀ ਦੇਖਾਂਗੇ
ਖੂਹ ਦੇ ਡੱਡੂ ਵਾਗ ਉਸ ਜ਼ਿੰਗਦੀ ਨੂੰ ਹੀ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦੇ ਸੀ ।
ਸੋਚਦੇ ਹੀ ਇਥੇ ਹੀ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਲੜਦੇ ਤੁਰ ਜਾਵਾਗੇ ਜਹਾਨ ਤੋਂ
ਹੁਣ ਤਾ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਏ ਮਾਲਕ ਦਾ ਜੋ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਈ ਸੀ ।
ਪਾਟੇ ਹੋਏ ਪੱਲੇ ਨੂੰ ਸਤਾਰੇ ਸੱਜੇ ਹੋਏ ਨੇ
ਤੂੰ ਇਨਾ ਦਿੱਤਾ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨਜ਼ਾਰੇ ਬੱਜੇ ਹੋਏ ਨੇ
BY: ਕਾਰਜ ਸਿੰਘ ਅਰਾਈਆਂ ਵਾਲਾ
